Merhaba Sevgili Okur,
Görüşmeyeli uzun zaman olmuş. Korka korka girdim resmen kendi bloguma. Hani uzun süreli tatillere çıkarız, dönüş yolculuğu uzundur. Eve girmek, girebilmek o uzuuun yolculuğun sonundaki tek amacımız olur ama aynı zamanda garip bir tedirginlik duyarız. Camı açık bıraktım da her yer toza mı gittilerden, ütüyü fişte bıraksaydım komşulardan duyardımlar veya ay kitledim mi kapıyı ki? gibi paronayakça düşüncelerimizin arasından geçilmez. Güvensiz kalabalıklar bütünüdür bizi korkutan aslında.
İşte öyle hissediyorum şu anda. Kapımı açtım, kontrol ettim içeriyi. Güvendeyim, evimdeyim, bu kadar. Benim için ne özeldir bloglarım. Birlikte büyütüldüğümüz çocukluk arkadaşlarım gibiler.
Evet can arkadaşım, en son yazdığımdan beri pek birşey değişmedi aslında. Zihnim bir süredir kalabalıklığını yenemiyor ama artık şikayetçi de değil. Ya da dürüst olalım, çok şikayetçiyim. Senden yardım istemeye geldim. Bundan sonra misafirlerimin yarısı senin. Ama bugün değil, yavaş yavaş.
İyi ki döndüm sevgili blog, sevgili albümüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder